του Νίκου Γ. Ματθαίου, μέλους του Ε.ΠΟ.Κ.
Εδώ και πολλά έτη, ο δημόσιος διάλογος γύρω από την ενεργειακή τροφοδότηση της χώρας κυριαρχείται από συνθήματα περί «πράσινης μεταβολής», «απολιγνιτοποίησης» και «απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα». Η Ελλάς βιώνει ξανά μία βαθιά ενεργειακή αναταραχή. Ο λιγνίτης επανέρχεται εσπευσμένα στο προσκήνιο, τα εγχώρια κοιτάσματα υδρογονανθράκων παραμένουν ανεκμετάλλευτα ή εγκαταλείπονται και το δημόσιο εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγόμενη – και ακριβή – ενέργειας. Μέσα σε αυτή την σύγχυση, έχει αξία να επιστρέψει κανείς στην εποχή όπου η χώρα επέτυχε για πρώτη φορά ενεργειακή αυτοδυναμία, αξιοποίησε σχεδόν στο έπακρο τους φυσικούς της πόρους και κατόρθωσε να μεταβεί από τον «ημιεξηλεκτρισμό» στην τεχνολογική πρωτοπορία.
Διαβάστε Περισσότερα
του Νίκου Γ. Ματθαίου, μέλους του Ε.ΠΟ.Κ.
Αυτή την περίοδο, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία βιώνουν την μεγαλύτερη διοικητική αναδιάρθρωση της μεταπολιτευτικής ιστορίας τους: η κυβέρνηση κλείνει εκατοντάδες καταστήματα σε όλη την επικράτεια, οι υπηρεσίες μειώνονται και, γενικώς, η πανελλαδική εμβέλεια του οργανισμού συρρικνώνεται. Αξίζει λοιπόν να θυμηθούμε – ή να μάθουμε – πώς ιδρύθηκαν τα ΕΛΤΑ και με τι προοπτικές, για να αντιπαραβάλλουμε το τότε με το τώρα και να δούμε πώς έχουν καταλήξει να είναι σήμερα.
Διαβάστε Περισσότερα
του Μάνου Ν. Χατζηδάκη
Στις 7.11.2024, η εφημερίδα «Καθημερινή» δημοσίευσε μία συνέντευξη του κ. Νίκου Χριστοδουλάκη, πρώην υπουργού οικονομίας και οικονομικών (2001-2004) και συμβούλου του Κώστα Σημίτη, ο οποίος επιμελήθηκε την έκδοση των πρακτικών ενός συνεδρίου υπό την αιγίδα της Βουλής με τίτλο «Τα Οικονομικά της Δικτατορίας 1967-1974». Τα κύρια επιχειρήματα που προβάλλονται στο Συνέδριο αυτό έρχονται σε απόλυτη διάσταση με τις επίσημες εθνικές και διεθνείς οικονομικές αναλύσεις και πηγές.
Σε αυτήν την δημοσίευση όμως θα σχολιάσουμε τους βασικότερους ισχυρισμούς που διατύπωσε ο κ. Χριστοδουλάκης στην συνέντευξή του, με τίτλο «Τα οικονομικά εγκλήματα της xούντας»[1]:
Διαβάστε Περισσότερα
του Μάνου Ν. Χατζηδάκη
Αγαπητέ Αλέξη,
Όταν εξέδωσα το βιβλίο «ΦΩΣ ΣΤΟ “ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ” 13.12.1967 έως 14.8.1974: ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΟΣΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ», το έπραξα με σκοπό να συμπληρώσω σημαντικά στοιχεία και κενά για την περίοδο που παραλείπονται στην εργασία σου «ΕΝΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ 1967-1974», τα οποία υπέθετα ότι οφείλονται στην έλλειψη προσβάσεως σε αρχεία και πρωτογενείς πηγές και μη σφαιρική γνώση των γεγονότων. Σε επόμενες συνομιλίες μας, συζητήσαμε αρκετά από αυτά τα σπάνια και απόρρητα αρχεία, τα οποία συμφωνήσαμε ότι δείχνουν μία διαφορετική ιστορική διάσταση της περιόδου 1967-1973. Δεδομένης τόσο της διαβεβαιώσεώς σου ότι προσδοκείς πάντα στην καλόπιστη κριτική, όσο και της δημοσιογραφικής σου εγκυρότητος και πείρας, θεώρησα, ότι οι επόμενες παρουσιάσεις σου της εν λόγω περιόδου, θα ήταν κάτι περισσότερο από επιλεκτικές ή και στρατευμένες. Δυστυχώς, το νέο σου ντοκυμαντέρ «ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1964-1974», το οποίο παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ήταν απογοητευτικό.
Διαβάστε Περισσότερα
