του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ
Μέσα από την συνοπτική αναφορά που κάναμε για την ιδεολογία και για την αναγκαιότητα της, είδαμε ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος την θεωρούσε απαραίτητη για την ύπαρξη αρχών και λειτουργιών στις οποίες ο λαός θα πίστευε και θα θεωρούσε ως «τελέσφορα».
του Βασιλείου Πορπόρη, Φοιτητή ΔΙ.ΠΑ.Ε.
Η είδηση του θανάτου του Μανώλη Γλέζου γέννησε στις συνειδήσεις αρκετών συμπολιτών μας αρκετά συναισθήματα, είτε θετικά είτε αρνητικά, παράμετρος η οποία εξαρτάται τόσο από τα τυχόν βιώματα που διαθέτουν όσοι τον γνώρισαν προσωπικά όσο και από τις διηγήσεις και την μετάγγιση παρελθοντικών εμπειριών που έκαστος τυχόν έλαβε από τους παλαιότερους.
τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ ΕΠΟΚ
Ἀπό τήν ἐποχή τοῦ ἑνωτικοῦ Δημοψηφίσματος τῆς 15-1-1950 , εἶχαν ἀρχίσει στήν Κύπρο σκέψεις ἐνόπλου ἀνταρτικοῦ ἀγῶνος κατά τῶν Ἄγγλων.
Πρωταγωνιστικό ρόλο στό προπαρασκευαστικό στάδιο,εἶχαν οἱ κυπριακῆς καταγωγῆς ἀδελφοί Σάββας καί Σωκράτης Λοϊζίδης, ὁ Γεώργιος Στράτος καί ὁ Γεώργιος Ζήσης.Τόν Μάρτιο τοῦ 1951, συναντώμενοι μυστικά στήν Ἀθήνα, εἶχαν ἀρχίσει νά κινοῦνται γιά τήν συγκρότησι μίας “Ἐπιτροπῆς Ἀγῶνος”. Εἶχαν ἀρχίσει μάλιστα νά μυοῦν πρόσωπα, μέ πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα τόν καθηγητή Δημήτριο Βεζανῆ.
του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ
Συχνά γράφεται και ακούγεται στις μέρες, μας η άποψη ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ένας «τύραννος», ένας «στυγνός δικτάτορας», ή ακόμα- ακόμα ένα «κάθαρμα», μία άποψη η οποία προέρχεται πάντα από συγκεκριμένους πολιτικούς ή ιδεολογικούς χώρους. Στην ύπαρξη, τέτοιων γνωρισμάτων, δεν μπορεί φυσικά να κάνει κάποιος λόγο περί ενός πολιτικού με πνευματικό υπόβαθρο, με όραμα για την πατρίδα του, ή ακόμα περισσότερο για την ύπαρξη ιδεολογίας που να υπηρετεί την Ελλάδα και ν’ αναδεικνύει τον Έλληνα.
Επίκαιρα κείμενα του Γ. Παπαδοπούλου για την Εθνική μας Παλιγγενεσία
